Zie ook > archiefpagina

Columns & beeld door Joost (Hippocom) voor LomboX - 2010

Joost|10-5-10 | omhoog

Een nieuwe vijf

Net zoals de tweede kus de eerste niet is, de tweede ‘keer’ heel anders is dan de eerste, en de tweede serieuze relatie anders schijnt te zijn dan de eerste, is de tweede rommelmarkt moeilijk te vergelijken met de eerste.  Vorig jaar was alles nieuw tijdens het Straatfeest in Lombok. Spannend. Maar afgelopen 5 mei wist ik al wat ik kon verwachten. En dat maakt het heel anders. Minder speciaal wellicht. Maar ook nu was er veel te genieten en veel om over te verbazen. En dus om over te schrijven. Na de vijf van de rommelmarkt van vorig jaar, hier een nieuwe vijf.

1. Het snoerenbeleid
In 2009 werden we bijna overvallen toen we om 7 uur ’s morgens de eerste doos in de kraam wilden zetten. Een doos met snoeren was het. En dat hebben we geweten. Binnen een paar seconden werden de snoeren door een horde van Marokkaanse en Turkse mannen uit de doos gegrist. Dat was toch wel een heel a-relaxed begin. Daarom hadden we het nu anders gepland. De spullen met snoeren hielden we achter tot ergens in de middag. Dan waren we al wat geacclimatiseerd, en zou de run op spullen met snoeren vast wat minder zijn geworden. Dit snoerenbeleid bleek goed te werken. Uiterst ontspannen zetten we rond 14.00 uur een laptop in de kraam. En zoals verwacht kwam er geen horde mannen op ons af. Want die waren om 7 uur al voor niets langsgekomen. Sommigen wisten nog dat we het jaar daarvoor heel veel  snoeren hadden. Maar helaas voor hen, dit keer (nog) niet. Pas zeven uur later was het zover. En hoewel de snoerenjacht minder was, verkochten we de apparaten nog razendsnel. De eerste de beste man die langskwam, wilde bijvoorbeeld deze laptop meteen hebben. En ook de andere snoerenspullen lagen maar heel even in onze kraam. Ons snoerenbeleid had duidelijk effect: hetzelfde resultaat, maar veel ontspannender voor ons.

2. Het afdingbeleid
Ook op het afdingen was ik voorbereid. En ook hier had ik een nieuw beleid: iets hoger inzetten dan ik aanvankelijk wilde doen.
Wat een misrekening.
Toen ik in de eerste uren mijn prijs bekendmaakte, werd er niet afgedongen, maar renden de potentiële kopers zo hard mogelijk weg. Terwijl ik hooguit twee euro vroeg. Wellicht was het ’s ochtends nog te koud om langdurig voor een kraam af te dingen. Of bedroeg het budget voor de hele dag door de crisis maar 1,50. In het begin schoot de verkoop van onze spulletjes in ieder geval niet op. Daarom heb ik een paar wegrenners nog wel nageroepen dat ze best mochten afdingen. Maar dat hielp niets.
Toen ben ik zelf maar gaan afdingen.
Ik begon met het vragen van een euro, om vervolgens bij de geringste twijfel van de klant op vijftig cent te zitten. En soms had ik het helemaal goed te pakken. Dan vroeg ik aanvankelijk een euro, maar op het moment dat de koper zijn portemonnee pakte, zei ik snel: 50 cent is ook goed. En dat hielp. Niemand rende meer weg.
Maar de kopers bleven weigeren af te dingen. Ze wachtten gewoon tot ik zelf met de prijs omlaag ging. En ik … ik was wederom de kwaaiste niet.

3. De het-geruite-jasje-prijs
Tijdens de eerste rommelmarkt werd een geruit jasje heel vaak gepast. Maar niemand kocht het. Dit jaar hing het jasje weer aan de kraam, maar was er geen enkele interesse. Wel waren er andere spullen die veel bekeken en aangeraakt werden, maar niet werden verkocht. Zoals een woordenboek Nederlands en een cd met wereldmuziek. Een voorwerp stak er met kop en schouders bovenuit: een witte (nep)parelketting. Heel veel vrouwen hielden deze ketting vast of probeerden haar. Maar kopen, ho maar. Tot een uur of 16, zo’n 9 uur nadat we de ketting in de kraam hadden gelegd. Voor het astronomische bedrag van 80 cent.
Hoewel de ketting uiteindelijk dus wel verkocht is, heeft zij de het-geruite-jasje-prijs 2010 gewonnen. Ik ben benieuwd welk ding volgend jaar het vaakst aangeraakt wordt en dus met deze eer gaat strijken. Het geruite jasje zelf doet niet meer mee. Omdat het totaal genegeerd werd, hebben we het maar naar Guatemala gestuurd. Maar zijn prijs blijft bestaan.

4. De praatjesmaker
Tijdens deze tweede rommelmarkt was het leuk om te merken dat ik al aardig ingeburgerd raak in deze wijk. Ik ken steeds meer mensen. En dus heb ik veel meer mensen gesproken dan vorig jaar. Met de fotograaf, de achterbuur, de voorbuur, de zijbuur, de schuinbuur, de straatbewoner, Franz, de kunstenares, haar moeder, en nog wat anderen uit de buurt. Ook heb ik nog flink wat gezwaaid, en andere herkenningsrituelen uitgevoerd. En natuurlijk ben ik voor de lokale economie ook actief geweest bij een paar andere kramen. Ik heb zonnebloemen gekocht bij de een, een grabbelton omgegooid bij de ander (waarvoor nogmaals sorry) en een foldertje meegenomen bij een derde. Soms stond ik daardoor wel meer voor (of naast) de kraam dan erachter. Voelde ik me vorig jaar nog een marktkoopman, nu was ik meer een praatjesmaker. Maar het kon ook makkelijk. Bij onze kramen was het minder druk dan vorig jaar. En mijn lief en haar twee nichtjes waren er ook nog.

5. De Boonanza-nichtjes
Er kan veel veranderen in een jaar. Vorig jaar waren de nichtjes heel enthousiast, en hielpen ze fanatiek mee. Nu hadden ze – inmiddels 14 en 15 jaar oud - niet zo’n zin.
Aan de ene kant kwam dat ook door ons. De nacht ervoor waren we vergeten een strenge tante en oom te zijn. Daardoor lagen de meiden vrij laat op bed, en bleven ze nog langer wakker, waardoor ze de volgende dag heel slaperig achter de kraam zaten.
Maar aan de andere kant betwijfel ik of ze zich heel anders gedragen hadden als ze wel op tijd naar bed waren gegaan. Want of ze nu vijf of negen uur op bed zouden liggen, humeurig zouden ze misschien toch wel zijn geweest.
Dat heb je met pubers.
In een jaar waren de nichtjes flink verpuberd.
En tja, dat ging nu gepaard met gemopper over de tegenvallende drukte, geklaag over de kou en flauw gelach als een van de potentiële kopers in hun ogen een beetje raar deed. Op een gegeven moment waren ze zo verveeld dat ze het kaartspelletje Boonanza gingen doen.
Ik denk niet dat het voor geïnteresseerden heel uitnodigend was iets te kopen bij de kraam van de verveelde dames met hun Boonanza-kaarten. Maar goed, ze waren er nu toch maar, en bleven ook de hele dag. En ze onderhandelden regelmatig over de prijs (beter dan ik), en verkochten best wat. Toen de markt afgelopen was, hielpen ze goed mee met het opruimen, waarna ze de kleren brachten naar de kledinginzameling aan de Antonius van Paduakerk. En ach, dat Boonanza … het leverde in ieder geval een onvergetelijk plaatje op, die mokkende meiden achter de kraam, een spelletje spelend terwijl ze daar ook geen zin in hadden.
Mede door hen werd ook mijn tweede editie van de rommelmarkt onvergetelijk.

Joost|10-5-10 | omhoog

Dipdagen

Nee hoor, het is niet allemaal minder geworden nadat ik Maxima heb gezien. Okay, ik heb mijn handen al tien dagen niet gewassen (en dus ook al tien dagen niet gekookt, want zo hygiënisch ben ik wel). Maar met de prinses hebben de dipdagen niets te maken.

Bovendien is ze er nog gewoon. In mijn verhalen.
Ja, ome Joost heeft weer iets te vertellen aan zijn nichtjes. ‘Weten jullie wie ik nu heb gezien?’ Ik zie ze dan al denken: o jee, hij heeft weer een PSV’er gespot op een terras aan de Oude Gracht. Maar nee, daar kom ik dan met – tadaaaa – Maxima. En mijn nichtjes hangen aan mijn lippen. Mijn stoere vrienden trouwens ook. Hun tattoes smelten nog net niet weg, maar ze worden wel helemaal week.

Nee, door Maxima zit ik niet in een dip. Al hebben deze mindere dagen wel te maken met haar schoonma.
En de dag van haar schoonma.
Inderdaad, Koninginnedag.
Nee, ook met die dag zelf is natuurlijk niets mis. Vooral niet in deze wijk.
Ik heb me in de Kanaalstraat weer vergaapt aan de rommeltjes, prullaria, kitschdingetjes, tierlantijntjes en apparaten van wel heel onbekende merken, en ook aan de vele mensen die al die spullen toch weer kwamen bewonderen.
Het was weer Afrika en Azië in Utrecht-West.
En opnieuw was de sfeer heel relaxed.
Jammer alleen dat de barbecuecapaciteiten van sommigen te wensen overlieten. Door de verbrandlucht vielen we bijna van ons stokje.
Maar ach, dat hoort er bij, en mag de pret niet drukken.
Zeker niet.
Het was weer erg goed om daar te zijn.
Door al die kramen en die drukte weet ik meteen weer wat me te wachten staat op een ander hoogtepunt in de wijk: de rommelmarkt van 5 mei.

Mijn vriendin en ik hebben er weer heel veel zin in om voor onze deur allerlei spullen te verkopen. Die drukte, die aardige mensen, die tevreden gezichten, dat afdingen, heerlijk. Alleen jammer dat we nog een paar dagen moeten wachten.
Heel jammer.
Want tja, tussen twee hoogtepunten is het wel wat saai.
Ik kan mijn draai niet vinden. Zit in een dip. Met mijn handen in het haar.
Als dat zou kunnen.

Natuurlijk is er tussen Koninginnedag en 5 mei genoeg te doen. Oude spullen in dozen stoppen, mijn kledingkast nog eens goed doorpluizen, kritisch naar mijn boeken- en cd-collectie kijken. Maar ja, daar heb ik eigenlijk geen zin in.
Het is net als met het schoonmaken van je huis. Het is fijn om in een schoon huis te wonen, maar dat wil niet zeggen dat het schoonmaken ook fijn is.

Maar goed, ik sleep me er wel doorheen, en tel de minuten af.
Tot woensdagochtend 7 uur.
Niet vaak zal ik zo vroeg zo vrolijk opstaan.
Ik ben benieuwd hoe druk het zal worden, nu veel mensen vrij hebben . Vooral als het mooi weer is, stroomt vast half Utrecht hier naar toe.
Maar hoeveel mensen er ook komen, het zal weer een onvergetelijke dag worden, waar ik nog lang met veel plezier op terug zal kijken. En met alle mooie momenten die er nog komen deze maand, zullen er heel lang geen dipdagen meer zijn. 
Misschien pas weer na de Koninginnedag van volgend jaar.

Joost|3-5-10 | omhoog

Allemaal buren

1.

Slechts drie handdrukken van Obama vandaan.

Dat bedacht ik me vrijdagochtend toen ik kinderlijk enthousiast naar de hoek Jan van Riebeeckstraat, Floresstraat, Lombokstraat liep. Daar zou ik binnen tien minuten Aleid Wolfsen ontmoeten, de burgemeester van Utrecht. Omdat hij vast wel een keer premier Balkenende een handje heeft gegeven, en deze hetzelfde heeft gedaan met Obama, scheidde mij dan maar drie handdrukken van de machtigste man van de wereld.

Niet veel later stond ik op de hoek, vlak voor het prachtige kunstwerk dat Esther Derkx op de blinde muur had geschilderd.  Esther was er zelf ook, net als Saskia van Laar.  De kunstenares vertelde dat ze dolgraag ook met het elektrahuisje aan de slag wilde. En aan wie kon ze dat het beste voorstellen dan aan de burgemeester.

2.

Ik had gehoord dat Wolfsen samen met hoge vertegenwoordigers van het Oranje Fonds en Douwe Egberts in Lombok was omdat hier het officiële startsein zou worden gegeven van Burendag op 25 september. Vanaf dit sein kunnen alle bewoners van Nederland goede ideeën doorsturen voor Burendag. De leukste ideeën zullen het Oranje Fonds en Douwe Egberts dan financieel ondersteunen. Omdat de officiële start in Lombok was, hebben twee ideeën deze ondersteuning vrijdag al gehad: ten eerste het idee om in het Molenpark en de Parkschool op 25 september een ontmoetingsmiddag te organiseren, en ten tweede het idee voor bankjes in het Molenpark.  Nadat de burgemeester en zijn gevolg deze locaties zouden hebben bezocht, zouden ze naar ons drieën toelopen. Om me vervolgens dichter bij Obama te brengen.

3.

Terwijl ik aan het wachten was, kreeg ik het idee dat Wolfsen misschien wel machtiger was dan ik vermoedde. Want waarom zouden al die stoere beveiligers ons anders omsingelen met hun dure wagens. Niet veel later zag ik daar de burgemeester met een grote groep aankomen. Maar …. wat was zijn haar licht en lang. Wat waren zijn hakken hoog. En wat liep hij sierlijk. Maar … maar dat was Wolfsen helemaal niet. Dat was …. dat was Maxima.

4.

Vlak voordat ik haar hand mocht schudden, bedacht ik me dat ik dadelijk misschien nog maar twee handdrukken was verwijderd van Obama. Maar meteen na de handdruk – en haar vriendelijke lach – dacht ik dat Obama en ik eigenlijk gelijk waren.

Allebei maar één handdruk van Maxima vandaan.

En meteen daarna vond ik er de president van de Verenigde Staten er helemaal niet meer toe doen.

Het gaat om Maxima.

Of nog beter, om Maxima in deze buurt.

En eigenlijk alleen maar om deze buurt.

En Maxima is dan niet meer dan mijn buurmeisje. Maar wel een heel speciaal buurmeisje.

5.

Natuurlijk was het leuk dat Maxima interesse had in de ideeën van de buurtbewoners. Maar daar gaat het eigenlijk niet om. Het gaat om deze ideeën, die ervoor zorgen dat de wijk nog leuker wordt.

Natuurlijk op 25 september.

Maar ook daarna.

En daarvoor.

Door het uitwerken van deze ideeën, komen de bewoners bij elkaar. En dat blijft zo, ook  na 25 september. Want die bankjes blijven ook na de burendag. En de ontmoetingsmiddag levert vast ook kennis op die blijft bestaan. En anders wel vriendschappen.

6.

Door de Burendag leren we de buren beter kennen. Net zoals vrienden van mijn vrienden mijn vrienden zijn, zijn de buren van mijn buren ook mijn buren. Eigenlijk zijn we dan allemaal buren. En de leden van het koningshuis dus ook.

En zo is Maxima mijn buurmeisje.

Wie wil dat nou niet?

Joost|27-4-10 | omhoog

Buslijn nul

1.
Er zijn dingen die ik nooit zal begrijpen. Zoals de eerste steen. Je weet wel, die van ‘de eerste steen is gelegd door’, en dan een naam van iemand die deze eerste steen gelegd zou hebben.
Maar dat klopt natuurlijk niet.

Eigenlijk is deze eerste steen niet gelegd, maar vastgehouden.
Want hoe kan het anders dat de eerste steen meestal een halve meter boven de grond ligt, precies op een paar lagen bakstenen.
Een echte eerste steen raakt de grond. Maar niet in de wereld van bouwvakkers. Zij doen het blijkbaar anders. Daar tillen ze de eerste steen op, om er vervolgens om heen te bouwen.
Een vreemd gebruik.
Maar het zal wel.

2.
Het zal wel.
Dat dacht ik ook toen ik voor de eerste keer in het Molenpark liep, en daar een overdekt bushokje zag staan.
Midden in het groen.
Geen weg te bekennen. 
En er zal ook geen bus komen.
Waarschijnlijk hebben de mensen die dit bushokje hebben aangelegd dat ook bedacht, en daarom hebben ze rond het bushokje andere bankjes geplaatst.
Zodat de busreizigers niet alleen hoeven te wachten.
Want erg lang wachten op de bus, dat moeten deze mensen zeker.
Al maken ze tegelijkertijd een lange reis .

3.
Net als andere bushaltes vormt deze bushalte een begin van een reis. Een reis naar andere mensen, andere culturen. Net als bij andere vertrekpunten van de bus kom je hier ’s morgens kinderen en jongeren tegen, overdag vooral ouderen, en ’s middags weer kinderen en jongeren. En net als bij andere busreizen zie je van alles. Je ziet jongens voetballen in een kooi, je ziet wieken draaien, je ziet in de verte zwanen en eendjes. En kijk, daar aan de andere kant van het water, rijdt een auto bijna een fietser aan.
Altijd genoeg te zien.
En dat terwijl je niet hoeft te wachten op de volgende bus, en je je niet druk hoeft te maken of de bus op tijd vertrekt.
Nee, het is relaxed zitten daar in de bushalte van het Molenpark. 
Zonder dienstregeling trekt de hele wereld aan je voorbij.
Wachtend op een bus die niet komt.
Wachtend op een bus van buslijn nul.

4.
Hoe meer ik erover denk, hoe meer ik de symboliek van deze bushalte begrijp. En ik weet ineens ook zeker waarom die eerste steen niet op de grond ligt. Dat is natuurlijk ook puur symbolisch. Door niet met deze steen te beginnen, laten de metselaars zien dat deze eerste steen niets is zonder de andere stenen. Samen met de andere stenen wordt het pas iets.  Daarmee staan deze stenen ook symbool voor de mensheid.  Sommige mensen zijn misschien bekender dan anderen, maar iedereen is belangrijk. Samen maken we er iets van. Zo bekeken is de eerste steen heel bijzonder. En dus ook de huizen die zo’n eerste steen hebben.
Samen staan ze symbool voor veel meer dan gewoon een huis.
Alsof ze haltes zijn.
Haltes van buslijn nul.

Joost|20-4-10 | omhoog

Kriebels en kleuren

1.
Geweldig om dat wit daar weer te zien.
En dat roze is er ook weer.
De lentekleuren zijn er. Eindelijk.

En dan automatisch ook de lentekriebels. Ik krijg meteen zin om romantisch buiten te eten aan de werf. Om te wandelen. Om te feesten. Om een boek te schrijven. Of om met vrienden op een terrasje wat te gaan zitten.
Maar in een ding zal ik nooit zin krijgen.
Tuinieren.
Wat dat betreft komt het mooi uit dat we enkel een terras hebben.
Al moet daar ook wel wat aan gedaan worden.
Eigenlijk.
Maar altijd nog minder dan in een tuin.

2.
Nee, groene vingers heb ik niet.
Vroeger wel.
In mijn eerste jaren vond ik gewoon de kleur groen heel mooi.
Alles moest groen.
De muren, de meubels, alles.
Niets was veilig voor mijn vingers met groene verf.
Later bleek ik in de tuin groene vingers te hebben.
En groene armen.
Groene knieën.
Groene kleding.
Ik vond niets leuker dan lekker in het gras te rollebollen.
Maar het maaien vond ik een stuk minder.
Om maar te zwijgen over het onkruidtrekken.
Maar ook van bollen planten of plantjes aftoppen werd ik niet vrolijk.
Nog steeds niet eigenlijk.
Mijn tuin in Eindhoven mis ik dan ook helemaal niet. Een terras vind ik veel handiger.
Ook hier hebben we wel plantjes. Netjes in potten. Maar dat is wel wat anders dan in een tuin.
En eerlijk is eerlijk, vooral mijn vriendin is er mee bezig.
Niet dat ik er niks mee heb.
Ik kijk er graag naar.

3.
Er valt deze lente al volop te zien. De plantjes in de potten komen op. En in de straten zie ik de natuur opbloeien. En de bloesems komen.
Ik vind weinig dingen zo mooi als bloesem. Zoals die witte op het Muntplein. En die roze op de Leidseweg. Prachtige kleuren.
Maar wat voor bomen het zijn, weet ik niet. Natuurlijk kan ik het wel opzoeken , of het vragen. Maar dat vergeet ik dan toch meteen weer.
Ik heb gewoon geen hoofd voor plantennamen. Voor bomensoorten. Zelfs als er iets uitvalt, weet ik niet wat het is. Als het een bolletje is, noem ik het al snel kastanjes. En die bomen zijn dan kastanjebomen. Zoals de kastanjebomen in onze straat (zie Columbus), die dan hazelaars blijken te zijn. Of hoe heten die bomen die hazelnoten laten vallen…
Nu ik dit zo schrijf, twijfel ik of het wel hazelnoten zijn…
Maar wat dan wel? Ik weet het echt niet meer.
Maar ach, ik zit er niet mee. Als ik in de beginnende lente maar kan genieten van de kleuren. Van roze, van wit, en vooral van het frisse groen.
Nee, niet die van mijn vingers. Maar dat had u waarschijnlijk al begrepen.

Joost|13-4-10 | omhoog

Toch ook al mooi

Eigenlijk is schrijven ook een soort klussen.
Klussen met woorden.
Toch?
Van een idee in mijn hoofd probeer ik iets moois te maken op papier. Dat betekent poetsen, schaven, schilderen met letters. En niet te vergeten: afplakken.
Goed afplakken.
Zodat ik netjes bij mijn onderwerp blijf, en niet te veel uitwijk naar allerlei ditjes en datjes die het verhaal niet ten goede komen.
Dus.

Klinkt goed, hè?
Ik vind het zelf wel mooi verzonnen.
Het is dan ook mijn standaardtekst als mensen vragen of ik ook wel eens klus in ons huis.
Jazeker, zeg ik dan, in mijn kantoor.
Achter de pc.
Maar met hamer en zaag eerlijk gezegd niet. En met schilderstape, schuursponsje, kwast en verf ook niet. Ik vind er niet veel aan, en ik kan het niet (al zal het ene wel met het andere te maken hebben).
Wat ik wel wil doen is de klusser helpen. Door de catering te doen.
Broodjes en zo.
Koffie.
Maar voor de rest liever niet.

Tot afgelopen vrijdag dan.
Dezelfde avond zei ik spontaan tegen mijn vriendin dat ik wilde helpen met klussen. En wel meteen morgen. Maar zij hoefde er niet vroeg uit. Want ik zou eerst de voorbereidingen doen.
Alles afplakken.
Nou vooruit, hier wilde mijn vriendin wel van profiteren.
Toen ze zaterdag in het begin van de middag de huiskamer binnen liep, zag ze echter nog nergens tape. Behalve dan in propjes op de grond, naast mij. Ze keek eens goed naar wat ik aan het doen was, en ze zag hoe ik twintig centimeter tape over een ander stukje tape plakte. Om vervolgens al zuchtend beide lagen er weer af te halen, deze te verproppen en naast me te gooien.
Nee, dit werd niets.
Zo mooi als Lenneke van der Goot zou ik het nooit kunnen doen.

Vrijdag zag ik haar kunst in het Parkhuis Lombok. Eerst viel me alleen de schilderstape op de deur op, en dacht ik dat er een scheur was afgeplakt. Maar toen ik goed keek zag ik dat Lenneke op de ramen een groot kunstwerk had gemaakt met schilderstape. Prachtige landschappen met dolende mensen, wachtende mensen en wolven. En kijk, daar klimt iemand omhoog!
Soms moest ik een stapje achteruit doen om haar werk echt goed te kunnen beoordelen.
Ik was aangenaam verrast.
Wat Lenneke allemaal met verschillende laagjes tape doet, is erg knap gedaan.
En – nog belangrijker – erg mooi.
En erg inspirerend.

Zo inspirerend dat ik zaterdagochtend zelf met de tape aan de slag ben gegaan. Ik wilde de kozijnen zo mooi beplakken dat mijn vriendin en ik de tape er niet eens meer af wilden halen.
Zo had ik niet alleen een bijdrage geleverd aan het klussen, maar ook nog een heel mooie bijdrage.
Mijn vriendin bekeek mijn vorderingen eens goed, die zaterdagmiddag.
Ach schat, zei ze, je klust toch al met woorden.
En dat is toch ook al mooi.

Joost|6-4-10 | omhoog

Haha-erlebnis

Ja, zo is er met Pasen natuurlijk geen lol aan.
Zo kun je nauwelijks nog spreken van eieren zoeken.
Ik weet het, vroeger zoals bij mijn ouders wordt het nooit meer, met mijn pa die in zijn bloeiende tuin allerlei chocolade-eitjes had verstopt. Na een paar jaar wist ik wel onder welke bloemen en planten hij de meeste eieren had verstopt. Maar er waren altijd eieren die heel lastig te vinden waren. Om de moed er in te houden, had mijn pa er ook een paar op het gras gelegd.

Lekker makkelijk.
En niets mis mee.
In de Laan van Nieuw Guinea maken ze het echter wel heel makkelijk.
Daar hebben ze ook eieren neergelegd.
Maar wat voor een eieren.
Reuze-eieren.
Die je al op een kilometer afstand ziet.
Vooral omdat ze ook nog op een stok zijn gelegd.
Je hoeft niet eens te bukken.
En om het nog makkelijker te maken, liggen ze aan weerszijden van een oversteekplaats, zodat je er automatisch langs loopt.
Je hoeft niet eens te zoeken.
Nu hebben de heren en dames verstoppers nog wel getracht het zoeken moeilijker te maken door er een hoop gele en rode paaltjes voor te zetten. En ja, die leiden wel even van de eieren af.
Heel even.
Daarna loop je er toch weer langs, en zie je ze meteen, die mega-eieren die van een gekleurde dinosaurus lijken te komen.
Ja zeg, dat heeft toch niets meer met eieren zoeken te maken!
Laat staan met Pasen.
Dit is zo lachwekkend dat het wellicht typisch is voor de Laan van Nieuw Guinea.
Misschien is die laan wel bedoeld om mensen aan het lachen te maken.
Eerst is er de straatnaam die aan een grap van Herman Finkers doet denken.
En nu zijn er dus de eieren die iedereen kan vinden.
Misschien is het wel de bedoeling van deze laan om iedereen die voorbijkomt een haha-erlebnis te bezorgen. Om iedereen met Pasen herinneringen te laten ophalen aan die idiote eieren van de Laan van Nieuw Guinea, en om hen daar weer om te laten lachen. 
Dat zou toch mooi zijn, dat die eieren zelfs in de verre toekomst nog zorgen voor een goed humeur.
Daar kan geen chocolade-ei in mijn vaders tuin tegenop.

Joost|29-3-10 | omhoog

Leidseweg, half één

De munten tel ik al lang niet meer bij elkaar op. In de eerste maanden dat ik hier woonde wel. Telkens als ik op de Leidseweg liep, maakte ik sommetjes met de waarde van de enorme centen, stuivers, dubbeltjes, kwartjes, guldens en rijksdaalders. Al duurde het wel maanden voordat ik precies wist hoeveel waarde op de stoep lag.

Niet dat ik zo’n langzame teller ben. Maar mijn rekensommetjes werden steeds onderbroken doordat ik draaiende wieken zag, ik me vergaapte aan één van de bruggetjes of gewoon aan het praten was met mijn vriendin.
Of we waren te druk met sprinten en springen.
Als we van het station terugliepen, hadden we nog wel eens de neiging om een flauw spelletje te doen: wie bereikt het eerste de volgende munt? Rustig liepen we hand in hand op de Leidseweg, alsof het een weg als alle andere was. Maar dan bleek  het ineens ‘onze’ spring-op-de-munt-weg. Een paar meter voor een munt sprongen  we er pardoes naartoe. Wie bij de Abel Tasmanbrug de meeste munten het eerst had aangeraakt, had gewonnen.
Maar nu zijn we wel uitgeteld en uitgesprongen. Nu lopen we gewoon de Leidseweg af. Enigszins vlug als we naar het station moeten, en een stuk rustiger als we net de trein hebben verlaten. Zoals afgelopen zaterdagnacht om half één. In de verder stille straat praatten we lekker en genoten we van de spiegeling op het kabbelende water en de halfdonkere bruggen. Stiekem hoopten we dat bewoners die nog wakker waren hun gordijnen niet hadden dichtgedaan, zodat we even konden zien hoe zij hun mooie woning hadden ingericht.
En vlak voor de Abel Tasmanbrug keken we even naar links, naar het imponerende en fraai verlichte gebouw van het Geldmuseum.
Het is een zeer mooi stukje Leidseweg, tussen deze brug en de ingang van het Geldmuseum, zo met dat gulden/euro-plakkaat tussen de tegels. Op 29 mei zal dit stukje vast nog veel bijzonderder zijn, als mijn vrouw (dan wel) en ik de Abel Tasmanbrug oversteken, op weg naar het Geldmuseum. Of we allebei echt lopen weet ik niet. Misschien draag ik haar wel, zoals het een bruidegom betaamt.
En misschien word ik dan later rond half één ´s nachts ook de brug opgedragen, moe als ik ben van de indrukken van de dag. Moe maar zeer voldaan, met een onuitwisbare herinnering aan de afgelopen dag en de straat waar dit allemaal plaatsvond.
Een herinnering die veel meer waard is dan alle munten van de Leidseweg.

Joost|22-3-10 | omhoog

Strepenstraten

Het wordt me hier wel heel makkelijk gemaakt.
Ik bedoel, als schrijver.
Als ik even niet weet wat ik zal gaan schrijven, hoef ik maar naar buiten te gaan, en voila, daar heb je de kastanjebomen, het festival om de hoek of de Kanaalstraat, een onuitputtelijke bron voor iedere schrijver.
Maar dan wel voor iedere schrijver die van nature lui is.
Want die Kanaalstraat maakt het gewoon te gemakkelijk. Zo is er geen uitdaging meer aan.

Dus ben ik vrijdag op deze straat een keer de kant opgelopen van de bibliotheek, om vervolgens na deze blokkendoos meteen naar rechts te gaan.
Ik kijk even rond, maar vind nog niets om over te schrijven. Zou ik dan toch moeite moeten doen? Het antwoord ervaar ik als ik de weg naar links volg.
Ineens ben ik in de ban van strepen.
Of beter gezegd, van horizontale strepen, en horizontale en verticale streepjes.
Eerst vallen de horizontale strepen me op in de Padangstraat. Boven elke deur en elk raam tel ik 16 strepen. Aan de uiteindes vijf kleine streepjes. Daar tussen twee setjes van drie strepen die naar elkaar toewijzen. Tussen de ramen en de deuren is een wit vierkant zichtbaar met daarin drie verticale streepjes. Al die lijnen en lijntjes geven de straat iets luchtigs. Maar door de symmetrie ook iets strengs. En dat geldt ook voor de Van Imhoffstraat, die dezelfde strepen blijkt te bevatten.
En ja hoor, ook in de 2^e Delistraat.
Maar … dat is apart, alleen de huizen met even nummers zijn omstreept.
Dat is wel heel vreemd, bedenk ik me. Waarom niet bij de oneven nummers?
Terwijl ik me dit afvraag, slaat mijn hoofd weer eens op hol.
Want eigenlijk zijn al die strepen vreemd.
Ik bedoel, wie verzint zoiets? En waarom? Wat bezielde die architect? En wie hakte al die strepen en streepjes in de stenen? Was dat steeds dezelfde? Is hij dan niet knettergek geworden van dat gebeitel?  Of was het voor hem een queeste? Zag hij het als een opdracht om steeds exact dezelfde lijnen te trekken? Of zag hij meer dan dat er was? Had hij heel andere bedoelingen? Vormen die strepen misschien een teken? Een teken voor … voor buitenaardse wezens? Begint hun verovering van de wereld in de Padangstraat? Maar blijken ze uiteindelijk vredelievender dan gedacht? Want wie wil er nu in deze wijk gaan vechten?
Zo blijven de vragen in mijn hoofd spoken. Omdat er toch geen antwoorden komen, loop ik snel naar huis. Maar ook daar blijven de strepen me prikkelen. Ook ’s avonds nog, waardoor mijn nachtrust nihil is.
En dat is niet de eerste keer in deze wijk.
Tja, het is hier heel makkelijk om schrijver te zijn.
Maar ook heel vermoeiend.

Joost|15-3-10 | omhoog

Beleef hier nu

Ik ben de kwaaiste niet.
Als iemand me iets vraagt om te doen, doe ik het. Als het niet te gek is natuurlijk. Maar als mijn lief me vraagt om de vuilnis buiten te zetten, doe ik dat. En op de vraag of ik vanavond wil koken, zeg ik ook beslist geen nee.

Ook op de gebiedende wijs kan ik positief reageren. Als ik er iets bij kan voorstellen dan. Als ik in bed 'Draai je eens om' hoor, weet ik dat ik weer eens snurk, en draai ik naar links. Bij 'Ga eens opzij' weet ik dat mijn lief naast me wil zitten, en schuif ik dus met graagte op.
Maar wat moet ik nou met 'Beleef Buenos Aires nu'?

Misschien staat dat grote bord bij de Kop van Lombok er al langer. Maar onlangs zag ik het voor het eerst, toen ik er voorbij reed. Op het bord zag ik een stelletje de tango dansen. Met daarbij de spreuk 'Beleef Buenos Aires nu'. Het blijkt om een reclame te gaan voor een nieuw woon-winkel-werkgebouw dat moet verschijnen op de Kop van Lombok. Allemaal leuk en aardig, zo'n nieuw gebouw. Maar hoe moet ik nou die Argentijnse hoofdstad beleven. Die heeft toch niets met Lombok of Indonesië te maken?
Buenos Aires … Ik kan me er niets bij voorstellen.
Nou ja, wel iets, maar niet iets positiefs.

Als aan Buenos Aires denk, dan denk ik aan tango. En aan mijn tangolessen. Vooral natuurlijk door dat tangostelletje op dat grote bord.
Ik was ook eens een deel van een tangostelletje. Al heb ik absoluut niet de ‘looks’ van de mannelijke helft van dat bord. Absoluut niet. Maar daar ging het me niet om. Ik wilde gewoon die dans ervaren. Op de maat bewegen met die melancholische muziek.
Dat was het plan toen ik op tangoles ging. Samen met mijn ex – al was ze dat toen nog niet. Maar een paar dagen na de laatste les wel.
Het was geen succes. Het aantal pleisters voor haar tenen was niet aan te slepen. En al die stapjes die ik moest doen. Ik kon ze niet onthouden. Ik moest leiden maar het was lijden.
En vooral voor mijn toen-nog-niet-ex. Ik schaamde me soms diep. De enige les die ik nog wel aardig vond, was dan ook die les waarbij ik met een stoel pasjes moest maken. En haar dus geen pijn kon doen.
Dus tja, bij 'Beleef Buenos Aires nu' heb ik vooral het idee dat ik hier ontzettend in de weg moet lopen en bij iedereen op zijn tenen moet staan. Of met een stoel in mijn handen door de straten loop, terwijl ik door iedereen nagekeken wordt.  
En dat kan nooit de bedoeling zijn van zo'n woon-winkel-werkgebouw.
Maar wat moet ik nu met die naam?
En wat moet zo'n gebouw nou hier?

Ik zei het al, ik ben de kwaaiste niet. Aan zo´n negatieve gedachte wil ik niet blijven hangen. Dat verdient de wijk niet. Daarom ben ik maar gaan wikipediaen. En zo ontdekte ik dat de Buenos Aires een mix heeft van Italiaanse, Spaanse, Franse, Duitse, Engelse, Oost-Europese, Arabische en Aziatisch cultuur. Het is dus een stad met vele afkomsten. En een stad waar het goed gaat.
Eigenlijk is de Buenos Aires daarmee het Lombok van Argentinië.
En daarmee snap ik die spreuk helemaal.
Eigenlijk is 'Beleef Buenos Aires nu' gewoon ‘ Beleef hier nu’.
Ofwel 'Beleef Lombok nu'.
Maar goed, 'Beleef Lombok nu in de Kop van Lombok' klinkt weer als te veel van het goede. Als te borstklopperig. En waarom zou de wijk voor haar gebouwen blijven plakken aan Indonesische namen? Waarom er niet gewoon andere continenten bij betrekken?
Ook Lombok is immers de kwaaiste niet.

Joost|8-3-10 | omhoog

Met de kennis van nu

Hier zit ik dan weer eens in Café West. Met de karnemelk naast de laptop. Als vanouds. Grappig dat ik hier al een tijdje niet bent geweest. Dat komt vooral doordat Kopi Susu open is en steeds opener wordt – vanwege de verruiming van de openingstijden. En tja, Kopi heeft een huiskamer.
En is dichterbij. Vooral dat.

Maar op dagen of tijdstippen dat Kopi Susu nog niet open is, ging ik de laatste maanden niet automatisch naar Café West. Sterker nog, het leek wel of dat café helemaal uit mijn geheugen gewist was. Als ik even niet thuis wilde werken en Kopi was nog niet open, dan fietste ik zonder erbij na te denken naar het station, waar ik dan in De Tijd ging werken. Zoals ik ook net van plan was. Totdat mijn vriendin zomaar belde, en verrast reageerde toen ik zei dat ik op weg was naar De Tijd. "Waarom niet naar West?", vroeg ze terecht. Ik had daar geen antwoord op, maar draaide wel meteen om.
Nu ik weer geniet in dit fijn rumoerige café, vraag ik me af waarom ik het hier eigenlijk vergeten was. Met de kennis van nu, had ik de afgelopen maanden hier veel vaker moeten komen.

Met de kennis van nu.
Van de vier kabinetten Balkenende is dat zinnetje me wel het meest bijgebleven. O, natuurlijk heeft de premier best wel wat bereikt, maar over een jaar of tien weet ik echt niet meer of tijdens zijn kabinetten het rookverbod in café is ingesteld, de gezondheidszorg is veranderd, en of de kilometerheffing nou is goedgekeurd of niet. Maar ik kan me dan zeker nog wel dat ene zinnetje herinneren.
Met de kennis van nu.
Voor Balkenende een op zich prachtig bedenksel om maar geen sorry te hoeven zeggen. Voor mij een zinnetje dat me even in verwarring heeft gebracht.

Als ik weer eens door de straten van Lombok liep, de geuren van de Kanaalstraat opsnoof, niet kon kiezen naar welke supermarkt ik nu weer moest gaan, weer eens genoot van een kopi susu, weer een nieuw kunstwerk – bedoeld of niet – ontdekte aan de zijkant van een huis, ik weer genoot van de korte wandeling naar het station en de wieken van de houtzaagmolen weer zag draaien, realiseerde ik me weer hoeveel ik het naar mijn zin had hier. Na Balkenendes zinnetje te hebben gehoord, vroeg ik me dan ook regelmatig af of ik hier niet eerder had moeten gaan wonen. Met de kennis van nu, dan.

Maar tja, vroeger in Eindhoven had ik deze kennis van nu niet. Had ik toen wel geweten wat voor een heerlijke straatjes, leuke winkels en cafés en prettige mensen hier waren, dan…
Tja, dan had ik hier al veel eerder gewoond.
Want hoe had ik anders al dit leuks kunnen weten.  

En ach, al met al is het een onzinnige uitspraak.
Met de kennis van nu.
Zo kun je alles van vroeger wel goed praten.
Of fout praten, zoals ik al bijna deed hier.
Vijf jaar geleden dacht ik dat Lombok bij Indonesië hoorde, en had ik van deze wijk nooit gehoord. En bijna twee jaar geleden kwamen we ook maar toevallig in deze wijk terecht. Vooral omdat we niets betaalbaar leuks konden vinden in Amsterdam. Toen mijn vriendin en ik een huis begonnen te zoeken in Utrecht, hoorde ik eerst negatieve verhalen over Lombok. Maar we kwamen toch in deze wijk terecht, omdat we graag een huis wilden dat dicht bij het station stond. En dat vonden we.
Zo leerde ik deze wijk kennen.
En niet veel later dit café.
Café West.

Eigenlijk hing de beslissing om hier te komen wonen ook maar van toevalligheden aan elkaar. Het heeft gelukkig allemaal goed uitgepakt. Maar dat heeft weinig met de kennis van toen of nu te maken. Het kwam zoals het kwam, en het is zoals het is. Het enige wat telt, is dat ik me hier en op dit moment heel goed voel, zo achter mijn laptop en karnemelk bij de hand.
Als ik hier al iets zinnigs over kan zeggen, dan is het dit:
Met de kennis van nu geniet ik van het moment.
Als dat geen mooi motto voor Balkenende V is… 

Joost|1-3-10 | omhoog

Paarden en opa's

"Op zich heb ik wel iets met paarden", zei een meisje vrijdag op de Kanaalstraat, nadat ze net met haar vriend de Paardenslagerij Van Beek had verlaten. In haar hand een witte plastic zak. Als paardenliefhebster kon ze het blijkbaar toch niet laten om bij de paardenslager wat vlees te kopen.

Ik kan me dat goed voorstellen.
Het vlees dat er ligt, ziet er erg goed uit. En binnen is het leuk. Links staat de deur naar het paardenhakhok open, zodat je soms kunt horen dat de slager lekker bezig is. In het slagerswinkeltje zelf is de sfeer ongedwongen, en word je goed en efficiënt geholpen door een van de dames. En dan al die paardenworsten die aan de muur hangen. Dat ziet er mooi uit, die symmetrie van allemaal dezelfde worsten.
Ten minste, zo zien ze eruit.
Maar er blijkt toch verschil te zitten tussen die worsten, want anders zou een van die dames een tijdje geleden niet hebben gevraagd welke worst ik wilde hebben. Ik wees er maar snel één aan; wist ik veel. Maar ik zag dat de man na me echt een specifieke worst aanwees. Had ik dan toch de verkeerde gekozen, vroeg ik me af op weg naar huis. Maar eenmaal aan de wijn, proefde ik niets vreemds aan de worst. Het was gewoon lekker. Net als de paardenbiefstuk die ik ook later eens kocht. En net als het haché/goulashpaardenvlees dat ik afgelopen vrijdag nam.

Waarom ik juist dat stuk vlees heb gekocht, weet ik niet. Omdat ik er toevallig toch langs liep, stapte ik maar de paardenslagerij binnen. Om de een of andere reden viel mijn oog op de goulash, en dus kocht ik die maar. En automatisch kwam uit mijn mond dat ik ook graag een paardenworst wilde, terwijl ik dat eigenlijk helemaal niet van plan was. Maar ze hangen er dan ook zo aanlokkelijk. Eenmaal thuis had ik er al helemaal geen spijt meer van. Al zat ik wel met dat goulashvlees in mijn maag. Want wat moest ik daar nu mee? Gelukkig bleek internet ook paardenvleesrecepten te bevatten, en kon ik daar ook iets heel smakelijks van maken.
En (h)eerlijk is (h)eerlijk, zo krijg ik steeds meer met paarden.
Al is het maar goed dat mijn opa's dat niet meer kunnen horen.
De ene opa was hoefsmid. In heel Nederland had hij veel medailles gehaald voor het beslaan van paarden. Hij had dan ook heel veel met die dieren. Familidarisch is zijn uitroep toen een paard op zijn voet ging staan: "Haal die benen van mijn poten!" Of hij ooit paardenvlees heeft gegeten, weet ik niet. Maar ik denk het niet.
Mijn andere opa ook niet. Hij was zelf slager, en had zijn eigen slagerij. Maar hij verkocht stukken rund, varken en kip, en geen paardenvlees. Dat deed de paardenslager verderop. Paardenvlees stond immers niet zo goed bekend, en al helemaal niet bij mijn opa. Want dat was het vlees voor de armen, en veel goedkoper dan zijn 'gewone' vlees.
Vijftig jaar later is dat niet meer het geval. Het paardenvlees van Van Beek is duurder dan ander vlees bij de super. Maar ach, voor dat ietsje meer krijg je een leuke winkel met goed personeel, een grappige sfeer en gratis een plakje paardenworst.
En mooie herinneringen aan mijn dierbare opa's.